بوم سفید نقاشی

هنوز این ساحل تب دار و

                      "بوی شرجی" و

                                             گیتار

ازاین پرواز

ازاین ماندن بدون بودن تو

                         ای غریب آسمانی !

                                              مات ومبهوتند

هنوز از گوشه چشمان عکست

                             می شود فهمید

                             که دنیا وهرآنچه رنگ دنیایی

                                                برای تو چه بی رنگند

...

هنوز این باورش سخت است

       که دستانت به دست خاک مهمان است !

وبغض تو

میان چشمهای موج

                       پنهان است !

...

و ما " دلتنگ دلتنگیم"

و ما "دلتنگ دلتنگیم"

و ما "بی تاب بی تابیم "

و ما در "بهت جاده" مانده ایم اما

                                           نه رویایی

                                           نه قاب " عکس فردا" یی

...

هنوز اما

هنوز اما صدایت در زمان جاری

هنوز اما سکوتت تا ابد تکرار بیداری

هنوز اما

هنوز اما ...

گفتم : " واسه فلانی خیلی نگرانم ! داره بیراهه می ره ! یه روزی می فهمه که دیگه دیره ! "

گفت : " نگران اون نباش ، اون بالاخره راه خودشو پیدا می کنه و میاد ! به این فکر کن که پنج سال دیگه که اون میاد و به اینجایی که تو الان وایسادی می رسه ، تو کجایی ؟ "

و الان پنج سال از اون روز گذشته . . .

چهار آذر هزار و سيصد و هشتاد و پنج

همكارم اومد توي اتاق و گفت : برادرم زنگ زده ميگه ناصر عبداللهي توي كماست !

توي دلم ميگم : مگه مجبوري وقتي هيچي از موسيقي سرت نميشه درباره اش حرف ميزني ، اون كسي كه توي بيمارستانه استاد بابك بيات عزيزه !

تا وقتي از اداره برسم خونه دل شوره رواني ام مي كنه ! قبل از اينكه حتي لباسمو در بيارم ميرم سراغ كامپيوترم و توي كادر جستجوي گوگل تايپ ميكنم : " ناصر عبدالهي" و اولين خط آدرس را باز مي كنم : سياورشن نوشته : "ناصر عبدالهي در كماست ، لطفا" دعا كنيد ! "

يه حالي داشتم كه نگو ، يه حالي داشتم كه نپرس !

تا شب گيجم و هر لحظه به خودم ميگم : حتما اشتباه شده ، دروغه ، يعني چي ؟ ناصر ؟

بي رمق و بهت زده جلوي تلويزيون نشسته ام كه اخبار فرهنگي و هنري ميگه : استاد بابك بيات درگذشت !

صداي فلوت كليد دار توي گوشم مي پيچه و بعد :

پشت سر ، پشت سر ، پشت سر جهنمه

رو به رو ، رو به رو ، قتل گاه آدمه !

روح جنگل سياه

با دست شاخه هاش داره

روحمو از من ، مي گي ره !

تا يه لحظه ميمونم

جغدا تو گوش هم مي گن :

پلنگ زخمي ، مي ميره !

...

احساس سرما مي كنم ، دارم مي لرزم !

ساعتي بعد ، شب شيشه اي ، رضا رشيدپور ، ارتباط مستقيم با بيمارستان شهيد محمدي بندرعباس . . .

احساس ميكنم دارم گُر مي گيرم !

و من هنوز تب و لرز دارم ! سياورشن تو راست ميگي داغ اون روز نحس هنوز تازه اس !